"Ja, maar we hadden vroeger een hond en dat ging allemaal prima…"
Regelmatig tref ik mensen die tegen mij zeggen: “We hebben al eens een hond gehad, dus we weten wel hoe het werkt.” En ergens snap ik die gedachte. Ervaring is waardevol. Maar wat soms wordt onderschat, is dat elke hond een individu is. Met een eigen karakter, rasspecifieke eigenschappen en misschien een totaal andere start van het leven.
Toen ik elf jaar was, hadden wij een West Highland White Terriër. Ik vergeet nooit meer dat we deze pup gingen ophalen. Het was een verrassing en ik wist echt van niets. Totdat de deur openging en ik daar een nest met puppy’s zag. Een meneer zei tegen mij: “Jullie komen vandaag jullie pupje halen.” Mijn moeder, die eigenlijk niet zoveel met honden had, was na heel veel gezeur van mij toch overstag gegaan. Daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor.
Na veel onderzoek naar het ras kwam de West Highland White Terriër voor ons als beste uit de test. Het paste bij ons gezin: een vrolijk, sociaal maar ook wat eigenzinnig karakter. Niet te groot van formaat en met een vacht die goed te onderhouden was. Ze kreeg de naam Teddy, want ze leek net een teddybeertje.
Ze was een lieve en leuke hond, heel makkelijk en toegankelijk. Maar zoals een echte terriër betaamt, was ze ook bikkelhard en vol zelfvertrouwen. Terriërs zijn gefokt om te jagen, zowel onder de grond als erboven, op vossen, dassen, otters en ratten. Dan moet je wel een stoere tante zijn – en dat was ze.
Onze hond Luka, die we nu hebben – een herplaatser uit Roemenië – is totaal het tegenovergestelde. Zijn zogenoemde stress-emmer loopt snel over. Hij is sneller onzeker en heeft een lage bijtdrempel. Echt een totaal andere hond, die een andere aanpak nodig heeft dan onze stoere Teddy.
Inmiddels hebben we een goede balans gevonden en weten we wat wel en wat niet werkt. Maar voorzichtigheid blijft een rode draad in zijn leven. Zijn karakter, rasspecifieke eigenschappen, leerervaringen en een minder goede start hebben hier onder andere aan bijgedragen.
Maar zijn alle herplaatsers dan angstig en onzeker? Zeker niet. Je kunt ze absoluut niet over één kam scheren. Er spelen zoveel factoren mee. En gelukkig kom ik juist heel vaak herplaatsers tegen die enorm mensgericht zijn en, na een periode van gewenning, heel goed kunnen meedraaien in onze maatschappij.
De conclusie is simpel: elke hond is een individu. En elke hond vraagt om een eigen aanpak om een gelukkige huishond te zijn. Er is geen kant-en-klare oplossing voor bepaald gedrag of voor situaties die wij als ongewenst ervaren. Het is maatwerk. Het vraagt dat je je hond écht leert kennen en begrijpt wat hij nodig heeft om zich veilig en gelukkig te voelen.
Wil je dat samen met mij ontdekken? Stuur me gerust een berichtje, ik denk graag met je mee.
Dit artikel is geschreven door Eveline Veenvliet, Kynologisch instructeur en coach. Overname van dit artikel is niet toegestaan zonder schriftelijke toestemming. Delen van dit artikel via een link op social media wordt op prijs gesteld.