Afgelopen maart moesten wij afscheid nemen van onze lieve Luka.
Eigenlijk was ik al een tijdje bezig met de gedachte: wat als we afscheid moeten nemen van Luka? Een gevoel diep van binnen dat ik liever niet wilde voelen. Want afscheid nemen van een hond van nog maar vier, bijna vijf jaar oud… dat is het allerzwartste scenario waar je niet aan wilt denken.
Maar ergens wist ik dat het niet goed ging.
We zagen Luka, onze lieve buitenlander, langzaam achteruitgaan. Zonder duidelijke reden leek de sprankeling beetje bij beetje uit hem te verdwijnen. Pas later, toen we oude foto’s en filmpjes terugkeken, zagen we het verschil echt. En dat was confronterend.
Want ja, ook in het begin was het niet altijd makkelijk geweest. Luka had tijd nodig om te wennen aan het leven in onze maatschappij. Hij was bang voor geluiden, onzeker en vond veel dingen spannend. Maar als ik terugkijk, had ik toch het gevoel dat hij toen gelukkiger was dan in de laatste twee jaar.
Samen met onze dierenarts en onze gedragstherapeut, die ook een goede vriendin is geworden, hebben we heel veel besproken. Uiteindelijk namen we de moeilijke beslissing om Luka te laten gaan. Niet alleen vanuit zijn gedrag, maar ook vanuit medische redenen. Een beslissing die ongelooflijk veel pijn deed, maar waarvan we wisten dat het de juiste was voor hem.
Zijn afscheid was rustig en mooi. Luka ging zo snel. Het voelde bijna alsof hij eindelijk de rust kreeg die we hem zo ontzettend gunden. Dat gevoel geeft troost. Maar het maakt het gemis niet minder.
Luka was namelijk zoveel meer dan het beeld dat sommige mensen van hem hadden.
De meeste mensen met honden uit de buurt zagen vooral de hond die afstand wilde houden. De hond die geen behoefte had aan contact met andere honden of mensen. De hond waarbij ik altijd zorgde voor voldoende ruimte zodat hij zich veilig voelde.
En nu, maanden later, merk ik dat veel mensen pas horen dat Luka er niet meer is. Soms komen er opmerkingen die onverwacht hard binnenkomen.
“Oh ja, want je dook altijd weg als ik je zag.”
Of:
“Heb je hem weg gedaan?”
Nee… Luka is overleden.
Of:
“Zo’n buitenlander neem je nu zeker nooit meer?”
Soms vergeten mensen dat achter een hond een heel verhaal zit. Luka was niet zomaar een moeilijke hond. Luka was onze hond. Onze lieve, zachte jongen. Hij heeft mij zoveel geleerd. Door hem doe ik nu wat ik doe in mijn werk. Door hem heb ik zoveel geleerd over gedrag, vertrouwen, geduld en verbinding.
Hij was voor ons gezin de allerliefste hond ter wereld.
Dat hij naar vreemde mensen en honden liever afstand hield, was maar een klein stukje van wie hij was. Maar helaas is dat vaak het stukje dat mensen onthouden.
We hebben geen spijt van Luka. Geen seconde.
Maar we hebben ook geen spijt van onze keuze voor Ziva, onze pup. Was het snel? Ja. Maar daar zat een reden achter. Omdat mijn man ziek is en zijn ziekte progressief is, wilden we niet te lang wachten. We wilden nog samen deze nieuwe fase kunnen aangaan.
Dat is een keuze die we als gezin hebben gemaakt. Een keuze die niemand hoeft te begrijpen, maar die wel met liefde is gemaakt.
Ziva brengt weer plezier, vrolijkheid en nieuwe verbinding in huis. En juist omdat Luka ons zoveel heeft geleerd, kunnen we nu ook opnieuw kijken naar wat een hond nodig heeft. De band met Ziva groeit gelukkig elke dag. Dat verdient zij ook.
Maar dat betekent niet dat Luka vergeten is.
Integendeel.
We missen hem enorm.
We missen zijn zachte vacht. De manier waarop hij zijn kop op mijn schoot kon leggen. Zijn eigen karakter. Zijn aanwezigheid in huis. Het verdriet van onze zoon zou ik zo graag van hem willen wegnemen, maar helaas kan dat niet. We kunnen alleen naast hem staan en samen herinneren.
Op 15 juli zou Luka vijf jaar zijn geworden.
Voor jou steken we een kaarsje aan, lieve Luka.
Bedankt voor alles wat je ons hebt gegeven. Voor alle lessen, alle liefde en alle momenten die voor altijd in ons hart blijven.
Je was niet altijd makkelijk voor de buitenwereld.
Maar voor ons was je perfect.
Dit artikel is geschreven door Eveline Veenvliet, Kynologisch instructeur en coach. Overname van dit artikel is niet toegestaan zonder schriftelijke toestemming. Delen van dit artikel via een link op social media wordt op prijs gesteld.